Zobacz wszytkie serwisy JOE.pl
dedea czyli ja
|
|||||
Mój profil''...To on, juz nie zył
|
InformacyjnieHm właśnie doszedłem do wniosku, że nalezałoby naświetlić pewne rzeczy, dla mnie dość istotne, dotyczące mnie w pełni. Piszę o sobie jako DDA, o osobie cierpiącej na depresję, a zapomniałem, że wiele osób nie zetkneła się nigdy z tym. Dlatego w ramach doinformowania zamieszczam parę informacji.PAŃSTWOWA AGENCJA ROZWIĄZYWANIA PROBLEMÓW ALKOHOLOWYCH - http://www.parpa.pl/?subL=1&checkL=3 poniższy tekst zaczerpnięty z podanej strony Być Dorosłym Dzieckiem Alkoholika Aneta Koczaska-Siedlecka PARPA Osoby mające w swojej rodzinie osobę nadużywającą alkoholu, narażone są na silny stres. Stres ten spowodowany jest ciągłą niepewnością, brakiem poczucia bezpieczeństwa, nieprzewidywalnością tego co się zdarzy, brakiem jednoznacznych reguł kierujących życiem rodzinnym, stosowaniem przez członków rodziny wobec siebie nawzajem przemocy psychicznej, a bardzo często również fizycznej. W rodzinie z problemem alkoholowym, zamiast nastawienia na czerpanie radości z życia i na rozwój, panuje nastawienie na obronę (przed przykrościami, przed zagrożeniem, przed rozpadem rodziny). Takie pełne stresu życie, odbija się negatywnie na wszystkich członkach rodziny (patrz też rozdział zatytułowany „Współuzależnienie”), a szczególnie bolesne konsekwencje ponoszą dzieci, które są istotami zupełnie bezbronnymi i całkowicie zależnymi od rodziców. W odpowiedzi na zagrażające sytuacje rodzinne w psychice dziecka powstają mechanizmy obronne: zamrożenie uczuć, tłumienie uczuć, projekcja, zaprzeczanie; tworzą się też schematy funkcjonowania (role) ułatwiające przetrwanie w trudnych, będących ponad siły dziecka warunkach: rola bohatera rodzinnego, kozła ofiarnego, dziecka niewidzialnego, maskotki. Innymi słowy, dzieci takie wyrastają w przekonaniu, że są niepotrzebne, nieważne, że nie zasługują na miłość, że nie mają prawa realizować swoich potrzeb, że nie mogą nikomu zaufać, a nawet wierzą, że to one są winne temu, iż rodzic pije (patrz też rozdział zatytułowany „Dzieci z rodzin z problemem alkoholowym”). Trudne doświadczenia bycia dzieckiem pijącego ponad miarę rodzica, pozostawiają w psychice dziecka trwałe ślady, które determinują uczucia, myśli i zachowanie nawet w jego dorosłym już życiu, rozszerzając się także na kontakty pozarodzinne. Ślady te tworzą tzw. syndrom DDA - specyficzną konstrukcję psychiczną, powodującą problemy w funkcjonowaniu psychicznym i społecznym dorosłego dziecka alkoholika. Do problemów tych należą m.in.: -trudności w kontaktach z innymi ludźmi, szczególnie z autorytetami, -trudności w budowaniu głębokich związków uczuciowych, -trudności w kontakcie z samym sobą, niezdolność odczuwania własnych potrzeb, -nieumiejętność radzenia sobie z trudnymi sytuacjami, -potrzeba stałego kontrolowania siebie i innych, -negatywny obraz własnej osoby, poczucie własnej nieatrakcyjności, -niskie poczucie własnej wartości z jednoczesnym stawianiem sobie wysokich wymagań, -postrzeganie świata jako wrogiego, -cierpienie psychiczne, -lęk przed odrzuceniem, -lęk przed zmianą, -ciągłe napięcie, poczucie zagrożenia nawet gdy nic złego się nie dzieje, -poczucie niedostosowania, negatywnej odmienności, izolacji. Zaobserwowany przez psychologów klinicznych fakt niekorzystnego funkcjonowania psychospołecznego dorosłych dzieci alkoholików, potwierdzają badania kliniczne. Wyniki badań prowadzonych przez Instytut Psychologii Zdrowia PTP pokazują, że dorosłe dzieci alkoholików charakteryzują się wyższym nasileniem objawów psychopatologicznych (wysokie wskaźniki depresji, lęku i nadwrażliwości interpersonalnej) niż osoby zdrowe. DDA mają również istotnie niższe niż osoby zdrowe poczucie sensu życia, zaradności życiowej oraz gorsze rozumienie siebie i innych ludzi. Dziedzictwem dorosłych dzieci alkoholików są również pozytywne cechy (np. często osiągają sukcesy, potrafią z prawdziwym zaangażowaniem pomagać innym ludziom, itd.), jednak syndrom DDA w większości przypadków jest źródłem cierpień i ograniczeń rozwoju. Jednak dziś wiemy już, że dorosłym dzieciom alkoholików można udzielić pomocy (poprzez np. umożliwienie uzyskania informacji o wpływie choroby alkoholowej na poszczególnych członków rodziny, udzielenie pomocy psychologicznej), w wyniku której zaczynają wieść bardziej owocne życie. Poniższy tekst zaczerpnięty ze strony - http://www.polbox.com/d/depresja/w2dep.htm Autor: Lek. Maciej Matuszczyk Katedra i Klinika Psychiatrii i Psychoterapii Śląskiej Akademii Medycznej Depresja zdaniem Freuda związana jest z (pełni lub częściowo) nieświadomym przeżyciem utraty.Towarzyszy jej regresja - uaktywnienie się sposobu przeżywania charakterystycznego tak dla wczesnego rozwoju dziecka, w którym nie istnieje zdolność do rozróżniania pomiędzy obrazem "ja" a "nie-ja". W konsekwencji silne, ambiwalentne uczucia do utraconego obiektu zostają skierowane na własnego siebie.Obecnie wyróżnia się wiele postaci zaburzeń,w których występuje depresyjny nastrój.W niektórych z nich istotną rolę odgrywają czynniki biologiczne . Niezależnie jednak od tego jak duże mają one znaczenie, osoby dotknięte depresją przeżywają pogorzenie poczucia własnej wartości i maja trudniści w utrzymaniu sadysfakcjonujących kontaktów międzyludzkich.Zdaniem współczesnych psychoanalitykóww depresji nieudane, wcześniejsze doświadczenia w kontaktach z innymi ludźmi "nanoszone" są na aktualne związki jednostki ze światem. Klasyczne koncepcje psychoanalityczne tłumaczą depresję jako aktywację wczesnodziecięcych przeżyć związanych z doświadczeniem separacji (przeżywaniem nieobecności bliskiej osoby) lub utraty.Z psychoanalitycznej perspektywy, w depresji chory doznaje uczuć podobnych do małego dziecka, które czuje się bezbronne, osamotnione, zagubione i nie jest w stanie wyrazić swej złości wobec osoby, która je zaniedbała. W konsekwencji atakuje sam siebie, najróżniejszymi oskarżeniami, ma do siebie pretensje o bezradność wobec własnych uczuć, pogrąża się w nieustannym poczuciu winy. Jest to stan, który utrzymuje się długotrwale. Objawy Osoba cierpiąca na depresję jest smutna, nie jest w stanie wykrzesać z siebie energii do działania. A nawet jeśli potrafi, to robi to z dużym wysiłkiem. Zmusza się do wszystkiego. Nie umie się skoncentrować na wykonywanych czynnościach, co powoduje częste skargi na osłabioną pamięć. Podaje poczucie niskiej wartości, czuje się niepotrzebna. Czarno widzi swoją przyszłość. Może oskarżać się o niepowodzenia własne lub z osób z otoczenia. W stanach najgłębszego obniżenia nastroju może dojść wręcz do pojawienia się myśli i tendencji samobójczych. W najcięższych stanach mogą występować urojenia depresyjne (nie mające podstaw przekonania o grzeszności i karze), omamy węchowe (odczuwanie "zapachu" zgnilizny, śmierci). Złe samopoczucie występuje szczególnie rano. Po południu może ulec nieznacznej poprawie. Często w depresji występują zaburzenia snu. Osoba chora budzi się wcześnie rano i nie potrafi już zasnąć. Brak apetytu powoduje spadek masy ciała. Depresja maskowana jest stanem, w którym w obrazie chorobowym dominują objawy somatyczne. Pacjent nie podaje obniżonego nastroju jako skargi głównej. Zgłasza dyskomfort w klatce piersiowej, zaburzenia ze strony układu pokarmowego, bóle głowy, pleców, zaburzenia miesiączkowania czy bezsenność. Zwykle prowadzona diagnostyka nie potwierdza tła somatycznego, a próby leczenia objawów nie przynoszą rezultatów. Skuteczna jest za to terapia przeciwdepresyjna. Depresja może wystąpić jako epizod i zakończyć się wyleczeniem. Może też przejść w zaburzenia nawracające, z okresowo powracającymi objawami choroby. Dlaczego depresję należy leczyć (czyli skorzystać z pomocy psychiatry) - depresja jest ogromnym obciążeniem dla pacjenta - znacznie ogranicza jego zdolność do pracy i nauki - negatywnie wpływa na przebieg innych schorzeń - istnieje realne ryzyko popełnienia samobójstwa
dedeak 7/11/2006 01:37:33 [Powrót] Skomentuj nie oceniaj
|
||||
